เรื่องมีอยู่ว่า ผมแอดเฟสผู้หญิงคนนึงไป เธอเรียนที่ ราชภัฎย่านสะพานซังฮี ซึ่งโรงเรียนที่ผมเรียนก็อยู่ไม่ไกลจากที่เธอเรียนเท่าไร ผมก็คุยกับเธอได้สัก 3 อาทิตย์ แล้วจึงขอเธอคบเป็นแฟนกัน ตอนแรกๆ ผมเองมีอะไรก็จพูดตรงๆกับแฟน เพราะเชื่อว่า แฟนกัน มีอะไรก็ต้องตรงๆไปเลย
ผมรู้จักรายละเอียดกับเธอ เช่น
บ้านอยู่ใหน เลขที่เท่าไร
เกิดวันที่เท่าไร เกิดตอนกี่โมง
หมู่เลือดอ่ะไร
จบประถม จากใหน
มัธยมต้น จากใหน
มัธยมปลาย จากใหน เลขประจำตัวอ่ะไร
มหาลัยที่ใหน เลขประจำตัวอ่ะไร
เลขบัตรประชาชนอะไร
ชอบสีอ่ะไร ชอบกีฬาอ่ะไร
เวลาว่างทำอ่ะไร
ไซท์รองเท้าเบอร์อ่ะไร
น้ำหนักเท่าไร ส่วนสูงเท่าไร
พ่อ-แม่ เธอชื่ออ่ะไร ทำงานอ่ะไร รายได้เท่าไรต่อเดือน
พี่น้องกี่คน
ผมคิดว่าเป็นเรื่องปรกติของคนรักกัน แต่เธอบอกว่ามันมากไป
จนมาช่วงนึง ผมงอลเธอ แล้วไม่ตอบแชท ไม่รับโทรศัพท์ หายไปดื้อๆ
จนวันนั้นผมโทรไปหาเธอ เธอบอกว่า "ความรู้สึกตอนนี้ ไม่มีผมก้ได้ มันชินแล้ว"
ผมเองก็ผิด ที่ชอบงอลแล้วหายไป เพราะที่ผ่านมา เวลาคบใคร ส่วนมากผมตามตลอด
พอเจอเธอ ที่คอยเอาใจ ก็เลยไม่ได้ใส่ใจเธอเลย
*สุดท้ายก็เลิกกัน*
แต่ผมเอง ที่ทำใจไม่ได้ เฝ้าไปหาเธอตลอด
เธอจะเลิกซ้อมสแตนตอน 20:00 น. ก็จะมารอป้ายรถเมล์ตรงข้ามวัดราชา มานั่งรอเธอ
เธอก็เดินผ่าน ผมก็เดินตามไปง้อ แล้วพาเธอนั่งมอเตอร์ไซค์ เพื่อที่จะไปส่งที่หมู่บ้านเธอ
ระหว่างทาง ก็หาเรื่องคุย แต่เธอใจแข็งมากกก ไม่เคยเจอใครแบบเธอเลย
ผมก็ยิ่งไม่อยากเสียเธอไป
ผมรักเธอมาก จริงๆ ผมไปจนครบกำหนดแข่งสแตนที่ สนามไทย-ญี่ปุ่นดินแดง
เช้าวันนั้น ผมรู้ว่าเธอต้องไปเช้าแน่ๆ เธอบอกไว้ว่า มาที่ ม.ก่อน จะมีรถพาไปที่สนามฯ
ผมเลยอดนอน เพื่อจะไปหาเธอ เพราะถ้านอนคงหลับยาวตื่นเทียงแน่ๆ
และถ้าตั้งนาฬิกา ก็คงไม่ตื่น อีกอย่างที่เธอบอกว่าเช้า ผมไม่รู้ว่าเช้าแค่ใหน
ผมเลยตัดสินใจ อดนอนเลยครับ ขับไปรอเธอที่หน้าหมู่บ้าน ถึงหน้าหมู่บ้านตอนตี 4 พอดี
แล้วผมก็เห็นเธอนั่งรถกระบะของพ่อออกมาตอน ตี 5 นิดๆ
ในตอนนั้น ผมเห็นเธอแค่ 5-6 วิเองครับ แล้วผมก็กลับบ้าน
5555555 มารอตั้งนานเพื่อเห็นหน้าคนที่รักแค่ 6 วิเอง
ผมกลับบ้านไปเล่นเกม แล้วก็ออกมารอเธอที่เดิม (ป้ายรถเมล์ตรงข้ามวัดราชา ที่เก้าอี้หม้าหินตัวเดิม)
เธอเดินมาตอน 21:30 ด้วยใบหน้าอันเครียด และสายตาอันหน้ากลัว
ผมรู้ว่าเธอคงเหนื่อยมากๆ เลยไม่พูดอ่ะไรมาก บอกเธอว่า "ขึ้นรถมาด้วยกันสิ จะพากลับ รู้ว่าเหนื่อยอยากให้กลับไปพักเร็วๆไง เลยมารับ"
สุดท้ายเธอยอมขึ้น แล้วผมก็ชวนคุยบ้าง เพราะถ้าถามเยอะ เธอจะรำคาญ
หลังจากนั้น ผมก็ไปดัก ไปรอ ไม่ให้เธอรู้ตัว แอบไปส่องๆมองๆ ผมว่าเธอก็รู้ตัว
จนวันนั้น ผมไปรอเธอที่ป้ายรถเมล์ เธอเดินมาแล้วเดินผ่านไป เธอเองก็รู้ว่าผมรออยู่
ผมเลยรีบวิ่งตามเธอไปป้ายรถเมล์ บอกให้เธอขึ้นรถมาด้วยกัน
แต่คราวนี้เธอไม่ขึ้น ซ้ำยังเดินหนีไปขึ้นรถตู้
ผมก็ขับตามมมมมม มาจนถึงปิ่นเกล้า เพราะเธอต้องนั่งรถเมล์ไปม.อีกต่อนึง
เธอก็หัดมามองผม ผมก็บอกให้ขึ้นมาด้วยกันเถอะน่ะ
เธอก็ไม่สนใจ ขึ้นรถเมล์ไป
ผมก็ขับตามรถเมล์ ขับไปข้างๆ เธอนั่งติดข้างกระจก ผมก็เคาะเรียกเธอ
ผมเคาะไม่ดังมาก เพราะกลัวเธออายคนอื่นบนรถเมล์
จนรถเมล์ถึง ม.ย่านซังฮี
ผมก็ขับรถรอตรงป้าย ก่อนรถเมล์มาถึงสัก 5 นาที
เธอเดินลงมา บอกผมว่า "ฉันจะไม่นั่งรถเธออีก กลับบ้านไปได้แล้ว"
ผมเองก็รอจะเธอเข้ามหาลัย เธอโทรมา บอกว่า
"เลิกคือเลิก บอกไปแล้ว ว่ากูหมดรักแล้ว ถ้าจะเข้าคำตอบที่มันตรงใจ กูไม่มีให้หรอกนะ
แล้วกูไม่กลับไปด้วย ต่างคนต่างอยู่ หวังว่าคงจะรู้เรื่องน่ะ"
ผมจะเหลืออ่ะไรล่ะครับ ร้องให้ใต่หมวกกันน็อคของตัวเอง (ดีน่ะเป็นหมวกเต็มใบ)
แล้วผมก็ขับกลับ ร้องไปตลอดทาง รู้สึกผิดจริงๆ
เอ้ออ เธอบอกว่า "ให้เลิกตาม เธอระแวงไปหมด"
ผมก็มานั่งคิดว่า ที่ ตอนที่ผมมีเธออยู่ ผมกลับสนใจแต่ความรู้สึกตัวเองมากเกินไป
อยากไปใหนก็ลากเธอไปด้วย โดยไม่รู้เลยว่าเธอ มีงาน มีการบ้านอีกเพียบ
มันก็จริงถ้าเธอบอกว่าไม่ไป ผมคงต้องงอลเธอแน่ๆ
แค่ผู้หญิงคนเดียว ผมกับดูแลไม่ได้ ผมมันแย่จริง
******ฝากถึงคนที่มีความรักในตอนนี้ ดูแลคนที่คุณมีในตอนนี้ให้ดีน่ะครับ อย่าไปงอลเรื่องเล็กๆน้อยๆเลย
อีกอย่าง อย่าหายไป แล้วจะเป็นเหมือนผม โดนทิ้งแบบไม่รู้ตัว
อย่าสนใจความรู้สึกของตัวเองให้มากนัก ใส่ใจคนที่คุณรักบ้างน่ะครับ
ผมเขียนบันทึกถึงเธอตั้งแต่วันแรกที่เลิกกันไป เขียนทุกวัน ร้องไห้ไป เขียนไป ยิ่งเขียนก็ยิ่งรู้สึกผิด
อยากให้เธอกลับมา คิดถึงมากกกๆ
ปล. สุดท้ายนี้อยากบอกเธอคนนั้นว่า
ยังคงรักเหมือนวันแรกที่เคยบอกรักน่ะ หัวใจดวงนี้ยังคงเป็นของเธอเรื่อยมาก
เธอเอาความสุขกับสิ่งที่สวยงามไปจากเราด้วย เราคิดถึงรอยยิ้ม กับเสียงหัวเราะของเธอมากๆ
โลกของเราที่ไม่มีเธอ เงียบเหงามากๆ ถึงเธอจะไม่กลับมา อย่างน้อย ก็อย่ารังเกลียดรังงอนกันเลย
ยังรักและเป็นห่วงเสมอ
ผมมันแย่ แค่แฟนคนเดียว รักษาไว้ไม่ได้?
ผมรู้จักรายละเอียดกับเธอ เช่น
บ้านอยู่ใหน เลขที่เท่าไร
เกิดวันที่เท่าไร เกิดตอนกี่โมง
หมู่เลือดอ่ะไร
จบประถม จากใหน
มัธยมต้น จากใหน
มัธยมปลาย จากใหน เลขประจำตัวอ่ะไร
มหาลัยที่ใหน เลขประจำตัวอ่ะไร
เลขบัตรประชาชนอะไร
ชอบสีอ่ะไร ชอบกีฬาอ่ะไร
เวลาว่างทำอ่ะไร
ไซท์รองเท้าเบอร์อ่ะไร
น้ำหนักเท่าไร ส่วนสูงเท่าไร
พ่อ-แม่ เธอชื่ออ่ะไร ทำงานอ่ะไร รายได้เท่าไรต่อเดือน
พี่น้องกี่คน
ผมคิดว่าเป็นเรื่องปรกติของคนรักกัน แต่เธอบอกว่ามันมากไป
จนมาช่วงนึง ผมงอลเธอ แล้วไม่ตอบแชท ไม่รับโทรศัพท์ หายไปดื้อๆ
จนวันนั้นผมโทรไปหาเธอ เธอบอกว่า "ความรู้สึกตอนนี้ ไม่มีผมก้ได้ มันชินแล้ว"
ผมเองก็ผิด ที่ชอบงอลแล้วหายไป เพราะที่ผ่านมา เวลาคบใคร ส่วนมากผมตามตลอด
พอเจอเธอ ที่คอยเอาใจ ก็เลยไม่ได้ใส่ใจเธอเลย
*สุดท้ายก็เลิกกัน*
แต่ผมเอง ที่ทำใจไม่ได้ เฝ้าไปหาเธอตลอด
เธอจะเลิกซ้อมสแตนตอน 20:00 น. ก็จะมารอป้ายรถเมล์ตรงข้ามวัดราชา มานั่งรอเธอ
เธอก็เดินผ่าน ผมก็เดินตามไปง้อ แล้วพาเธอนั่งมอเตอร์ไซค์ เพื่อที่จะไปส่งที่หมู่บ้านเธอ
ระหว่างทาง ก็หาเรื่องคุย แต่เธอใจแข็งมากกก ไม่เคยเจอใครแบบเธอเลย
ผมก็ยิ่งไม่อยากเสียเธอไป
ผมรักเธอมาก จริงๆ ผมไปจนครบกำหนดแข่งสแตนที่ สนามไทย-ญี่ปุ่นดินแดง
เช้าวันนั้น ผมรู้ว่าเธอต้องไปเช้าแน่ๆ เธอบอกไว้ว่า มาที่ ม.ก่อน จะมีรถพาไปที่สนามฯ
ผมเลยอดนอน เพื่อจะไปหาเธอ เพราะถ้านอนคงหลับยาวตื่นเทียงแน่ๆ
และถ้าตั้งนาฬิกา ก็คงไม่ตื่น อีกอย่างที่เธอบอกว่าเช้า ผมไม่รู้ว่าเช้าแค่ใหน
ผมเลยตัดสินใจ อดนอนเลยครับ ขับไปรอเธอที่หน้าหมู่บ้าน ถึงหน้าหมู่บ้านตอนตี 4 พอดี
แล้วผมก็เห็นเธอนั่งรถกระบะของพ่อออกมาตอน ตี 5 นิดๆ
ในตอนนั้น ผมเห็นเธอแค่ 5-6 วิเองครับ แล้วผมก็กลับบ้าน
5555555 มารอตั้งนานเพื่อเห็นหน้าคนที่รักแค่ 6 วิเอง
ผมกลับบ้านไปเล่นเกม แล้วก็ออกมารอเธอที่เดิม (ป้ายรถเมล์ตรงข้ามวัดราชา ที่เก้าอี้หม้าหินตัวเดิม)
เธอเดินมาตอน 21:30 ด้วยใบหน้าอันเครียด และสายตาอันหน้ากลัว
ผมรู้ว่าเธอคงเหนื่อยมากๆ เลยไม่พูดอ่ะไรมาก บอกเธอว่า "ขึ้นรถมาด้วยกันสิ จะพากลับ รู้ว่าเหนื่อยอยากให้กลับไปพักเร็วๆไง เลยมารับ"
สุดท้ายเธอยอมขึ้น แล้วผมก็ชวนคุยบ้าง เพราะถ้าถามเยอะ เธอจะรำคาญ
หลังจากนั้น ผมก็ไปดัก ไปรอ ไม่ให้เธอรู้ตัว แอบไปส่องๆมองๆ ผมว่าเธอก็รู้ตัว
จนวันนั้น ผมไปรอเธอที่ป้ายรถเมล์ เธอเดินมาแล้วเดินผ่านไป เธอเองก็รู้ว่าผมรออยู่
ผมเลยรีบวิ่งตามเธอไปป้ายรถเมล์ บอกให้เธอขึ้นรถมาด้วยกัน
แต่คราวนี้เธอไม่ขึ้น ซ้ำยังเดินหนีไปขึ้นรถตู้
ผมก็ขับตามมมมมม มาจนถึงปิ่นเกล้า เพราะเธอต้องนั่งรถเมล์ไปม.อีกต่อนึง
เธอก็หัดมามองผม ผมก็บอกให้ขึ้นมาด้วยกันเถอะน่ะ
เธอก็ไม่สนใจ ขึ้นรถเมล์ไป
ผมก็ขับตามรถเมล์ ขับไปข้างๆ เธอนั่งติดข้างกระจก ผมก็เคาะเรียกเธอ
ผมเคาะไม่ดังมาก เพราะกลัวเธออายคนอื่นบนรถเมล์
จนรถเมล์ถึง ม.ย่านซังฮี
ผมก็ขับรถรอตรงป้าย ก่อนรถเมล์มาถึงสัก 5 นาที
เธอเดินลงมา บอกผมว่า "ฉันจะไม่นั่งรถเธออีก กลับบ้านไปได้แล้ว"
ผมเองก็รอจะเธอเข้ามหาลัย เธอโทรมา บอกว่า
"เลิกคือเลิก บอกไปแล้ว ว่ากูหมดรักแล้ว ถ้าจะเข้าคำตอบที่มันตรงใจ กูไม่มีให้หรอกนะ
แล้วกูไม่กลับไปด้วย ต่างคนต่างอยู่ หวังว่าคงจะรู้เรื่องน่ะ"
ผมจะเหลืออ่ะไรล่ะครับ ร้องให้ใต่หมวกกันน็อคของตัวเอง (ดีน่ะเป็นหมวกเต็มใบ)
แล้วผมก็ขับกลับ ร้องไปตลอดทาง รู้สึกผิดจริงๆ
เอ้ออ เธอบอกว่า "ให้เลิกตาม เธอระแวงไปหมด"
ผมก็มานั่งคิดว่า ที่ ตอนที่ผมมีเธออยู่ ผมกลับสนใจแต่ความรู้สึกตัวเองมากเกินไป
อยากไปใหนก็ลากเธอไปด้วย โดยไม่รู้เลยว่าเธอ มีงาน มีการบ้านอีกเพียบ
มันก็จริงถ้าเธอบอกว่าไม่ไป ผมคงต้องงอลเธอแน่ๆ
แค่ผู้หญิงคนเดียว ผมกับดูแลไม่ได้ ผมมันแย่จริง
******ฝากถึงคนที่มีความรักในตอนนี้ ดูแลคนที่คุณมีในตอนนี้ให้ดีน่ะครับ อย่าไปงอลเรื่องเล็กๆน้อยๆเลย
อีกอย่าง อย่าหายไป แล้วจะเป็นเหมือนผม โดนทิ้งแบบไม่รู้ตัว
อย่าสนใจความรู้สึกของตัวเองให้มากนัก ใส่ใจคนที่คุณรักบ้างน่ะครับ
ผมเขียนบันทึกถึงเธอตั้งแต่วันแรกที่เลิกกันไป เขียนทุกวัน ร้องไห้ไป เขียนไป ยิ่งเขียนก็ยิ่งรู้สึกผิด
อยากให้เธอกลับมา คิดถึงมากกกๆ
ปล. สุดท้ายนี้อยากบอกเธอคนนั้นว่า
ยังคงรักเหมือนวันแรกที่เคยบอกรักน่ะ หัวใจดวงนี้ยังคงเป็นของเธอเรื่อยมาก
เธอเอาความสุขกับสิ่งที่สวยงามไปจากเราด้วย เราคิดถึงรอยยิ้ม กับเสียงหัวเราะของเธอมากๆ
โลกของเราที่ไม่มีเธอ เงียบเหงามากๆ ถึงเธอจะไม่กลับมา อย่างน้อย ก็อย่ารังเกลียดรังงอนกันเลย
ยังรักและเป็นห่วงเสมอ